SE OS REIS CATÓLICOS LEVANTASEN A CABEZA !!!!

E digo os Reis Católicos porque nunca tan unificada estivo a península na que vivimos, e iso que hai non moito falábase dunha España "rota" desunificada, rompendo a tradición católica. A verdade é que nunca foi tal, máis ben foi sempre "Spain is different", e non é por empregar unhas verbas anglosaxonas, senón porque é verdade.

Agora que o señor Rajoy accedeu á presidencia do estado español, onde só Barcelona e Sevilla se resisten á caída na dereita, non é extraño pensar que dona Isabel e consorte estarían moi contentos e á vez frustrados, xa que un galego conseguiu algo que eles buscaron con moitas guerras.

Rajoy non fixo guerra algunha, xa que a guerra xa estalara hai uns cantos aniños, grazas, como non, á inestimable axuda do seu antecesor de partido, o do bigote, deixando un terreo cheo de foxas para os guerreiros da construción. Pero esa guerra veulle ao novo goberno ao dediño, xa que os "socialistas" nun afán de agradar a todo o mundo, non quixeron ver a realidade, e espallaron a ferida ata que fendeu, e no tanto de deixar o carro hai un ano e pico, sendo de "esquerdas" e recoñecendo a verdade do mundo real, pasáronse á dereita europea, facendo todo o que lles mandaban dende a europa profunda vendendo a súa alma nun exercicio de miseria na que xa estabamos todas e todos coa lousa do paro enriba. Por que non convocar estas eleccións moito antes e dicir: "nos, os socialistas non queremos facer o que nos piden en Europa porque ofende a nosa ideoloxía e convocamos eleccións....", pois non, metéronse en camisas de once varas e así lles foi.

Por outra banda temos aos paxaros carroñeiros, que son viva imaxe da súa ave de referencia, e conseguiron unha maioría aterradora, vendendo que tiñan a receita para saír desta crise, iso si, con moito sufrimento e moita austeridade. Pois Austeridade e Recortes, isas son as palabras que vamos escoitar a diario durante moito tempo, e escoitaremolas os mesmos de sempre, porque xa levan no programa que van destinar fondos para as PEMES e demáis familia, para que creen emprego, pero digo eu, tamén os outros lle deron cartos aos Bancos e familia para que nos deixasen á ver cartos para seguir consumindo, pero quedaron con todo e algo máis. Pois coas axudas a estas organizacións tan considerables, pasará o mesmo, collerán os cartos, gardaranos nos petos e non contratarán máis persoal porque non se precisa, pero quedarán cos euros.

Así de unificada está a península e Europa, que por iso digo eu que os Reis Católicos deben de estar doentes, xa que eles con man dura non conseguiron o que estes con man falsa.

Xa non falo da unificación dos medios de información, porque os niveis aos que se chegaron neste ámbito, non me deixa máis que silencio e desesperación e sobretodo Indignación de vender claridade e regalar austeridade en forma de unificación idealista e propagandística.

Con respecto a Galicia, só teño que dicir que o único partido que defendería o país, segue sen saber vender o que hai que vender e de dár a imaxe que hai que dár, e digo eu que non será tan difícil se todos dos demáis o conseguen, sexan do ámbito que sexan. A esperanza é o único que se perde, pero vai decaendo aos poucos, e mentres partidos máis íntegros agora loitan por saber se a lei electoral de circunscrición é a mellor a realidade é que xa estamos en tempos dos Reis Católicos e xa non hai quen poida dár unha opinión diferente á do presidente, xa que acadou tal poder que non será doado desmontar tan brutal organigrama sedento de política de austeridade e de tesoiras, que é o que venderon e o que millóns votaron.

Deberiamos preguntarnos de onde vén a crise e o por que, pero no tanto diso o que facemos é berrar, correr e buscar outra saída, unha saída que xa a buscaban os Reis Católicos.



EN URXENCIAS O HOSPITAL DA COSTA?

O certo é que, cada día que vai pasando, as cousas que se escoitan nos medios de comunicación van sendo, coma sempre, mentira. E digo coma sempre, porque nestes casos nos que a política é a que manda e a que decide, os medios de comunicación son máis ben medios de desinformación.

Estou farto de escoitar que a política o que intenta é que a sociedade viva mellor e teña máis comodidades ao seu alcance, e isto dende todas as bandas políticas. Pero agora toca falar, coma  moitas veces, desa banda que nos dá tanto do que falar.

Xa que nos queren quitar, iso si, so no ámbito culto e formal, o noso idioma, de que seguen empeñados en reproducir o modelo caciquil de décadas anteriores, e de que se rin de nós tanto económicamente como socialmente, agora, digo agora porque comezan a verse as cousas, van e prívannos desa realidade que íamos conseguindo e que tanto alardean de prestar, a comodidade e o servizo á sociedade. O Hospital da Costa vai entrando nesa rede de centralización da sanidade, e é que viven nesa época de centralización, que non sei se vivo cos Reis Católicos, porque mira que lles dá coa única españa centralizada "en esa capital". Pois ben, a señora Pilar Farjas Abadía, conselleira de sanidade, vén de cambiar a dirección do Hospital, sacando do posto a unha persoa que só levaba un ano exercendo de director, iso si, dándolle as grazas e dicindo que o necesitaban no novo hospital de Lugo, e o posto do novo cargo do Hospital da Costa será o xerente do centro da rede sanitaria galega, non vai ser o director do Hospital. Todo moi claro señora Farjas, xa que o uso destes termos xa nos clarifica todo o contrario do que din as noticias da televisión que vostedes controlan, xa que estou canso de escoitar que non vai cambiar nada.

Pois se non vai cambiar nada non sei por que non emprega o termo "director do hospital" e non entendo moi ben a persoa escollida para este posto, ou si, xa que é do PP e foi alcalde por este partido.

A realidade é que coa nova acepción da sanidade, esa moderna que nos queren vender e onde "o paciente vai estar no centro do sistema" palabras textuais súas, vai ir encarada a que os grandes hospitais das cidades controlen os máis pequenos, o que implica que toda a maquinaria legal e de trámites formais vai estar rexida e dirixida por eses grandes hospitais, polo que xa encontro a primeira traba na miña comodidade social. Se para certas cousas teño que esperar que me tramiten certos papeis noutro hospital que non é no que me teñen que atender, o retraso será o dobre, e señores do PP, se eu estou en trámites neste caso é que estou ENFERMO.

Din que non van quitar servizos, pero iso é imposible, poque moitas especialidades se non se rexen dende o mesmo hospital é totalmente imposible que funcionen, polo que se teñen que recortar, o que é outra traba na miña comodidade social.

Queren que me informen dalgunhas probas dende outro hospital e por vía telefónica, o que me resta trato persoal e claridade de información cando eu estou ENFERMO.

Xa se fala dende os implicados de que os recortes terán o sentido de que se eu tiven un accidente e teño que ir á tarde ao hospital, en certas especialidades terei que esperar ao día seguinte ou ir a outro hospital máis grande e importante para vos, todo isto cando vou por urxencias e estou ENFERMO.

Por todo isto e moitas cousas máis, quero recordarvos iso da comodidade social e de que o importante é a familia, algo moi dos PPs, xa que se enfermo e por todo o dito teño que ir a outro hospital, a miña familia non pode estar perto de min. Pero seguimos escoitando os telexornais e lendo nos medios que seremos o centro da sanidade, pero digo eu:

"Serán o centro da sanidade a xente que vive nas cidades, xa que é onde vai estar a sanidade real, e serán esas xentes da cidade porque son máis importantes ca nós, porque suman máis votos, e iso é o que importa, o número de votos, e nas cidades é onde está ese número do que tanto se preocupan, ese é o número que ten que ter a comodidade social, o resto que vivimos na tranquilidade e nas nosas vilas e pobos ou aldeas, como non xuntamos ese número, teremos que gozar da medicina tradicional e das listas lonxanas de espera porque os que enferman están nas cidades."

Os votos dos que falo, son tamén destas terras, e como a democracia é o que reina, e os votos deixáronvos na posición de mandato, terei que calar e esperar que a xente que vos votou sufra nas súas carnes todas as trabas que lle puxeron os señores aos que lle deron a confianza. E seguro que o sofren, porque isto que facedes pero que non dicides, é a realidade que sufrimos os números que manexades. 

Ave Marcelino!!! Se os xornalistas falasen asi, e dixeran a verdade......

As matemáticas de Feijóo

19:20 18/03/2010

A lingua galega non vale para aprender Matemáticas, Física, Química ou Tecnoloxía. Velaí o corolario do aniversario. En Brasil van ter un problema, e así tamén en Portugal. Iralles Feijóo co decreto e as Ciencias, a partir de entón, en castelán. Se non serve acó tampouco non servirá acolá. Seica no canto de fonemas e sintaxe, estes manexan prexuízos, servidumes e miserias persoais.

Ei-lo logro principal do Partido Popular: demostrar que soamente a través dunhas linguas elixidas se poden trasladar coñecementos complexos. Non é o caso da lingua galega, non. Como explicar límites ou derivadas en galego? Será porque, cando se pilla un galego no medio dunha ecuación, non se sabe se suma ou resta. As linguas, din os científicos, multiplican. Algúns gobernos dividen. Este, ademais de incapaz e miserable, saíunos cateto. Sumamente cateto. Multiplicadamente cateto. E será, tamén en galego, o cadrado da hipotenusa igual á suma do cadrado dos catetos?

Ei-lo mérito fundamental do Partido Popular: contentar a ABC, a COPE, El Mundo e a Rosa Díez, por máis que ela disimule. Feijóo, o pexorativo. Meteu a Falanxe en Presidencia e o Opus na Comunicación. Como nos anos 50. E foi visita-lo Papa. Non era Pío senón Bieito, ou sexa, Benedicto. Benedicto sabía da existencia da lingua galega. Feijóo fai todo o posible pola súa inexistencia. E como non levaría a Rosa Díez? Abondaríalle con poñerlle unha cruz dourada no peito.

Ei-lo obxectivo esencial do Partido Popular: convence-los galegos do seu fado pexorativo. Porén, non condenan o franquismo. Todo o contrario, louvan a Millán Astray. Quen son os pexorativos? O un de Ferrol, o outro da Coruña, este d’Os Peares. Quere mandar á cadea os profesores de matemáticas que impartan a materia en galego, por nacionalistas. Aquí, ou nacionalista galego ou nacionalista español. E que Viva la Guardia Civil!

Ei-las matemáticas básicas do Partido Popular: os votos outorgan o dereito a facer e desfacer, sobre todo a desfacer. Agora, medidas contra a crise económica, cero, conxunto baleiro. Quizais queiran coa-las edificacións no litoral e nas reservas naturais. A destrución do medio polos votos cidadáns. Coma Hitler, que tras gaña-las eleccións, provocou unha guerra mundial. Ou Bush, que invadiu Irak. Ou Chavez, a quen o monarca mandou calar. A cousa é sumar máis votos. Despois, a gobernaren como sempre fixeron. E como aprendeu Feijóo se cadra dende a escola; en castelán.

Marcelino Fernandez Mallo

Caderno do Correo Vello: Marcelino sempre ten o outro punto de vista

Caderno do Correo Vello: Marcelino sempre ten o outro punto de vista

Marcelino sempre ten o outro punto de vista

Este home sempre fala do que hai que falar sen irmonos por outras faladurias propias de bares de altas horas:




E se a vasca levase algo de razón?

O que máis me sorprendeu da infausta frase da vasca ultraespañolista foi a falta de conexión aparente entre pregunta e resposta. Quero dicir que, pretender descualificar co termo “gallego” a un suxeito non nacido en Galicia, implica ter moi gravada tal asociación na mente. Ó meu entender, o miolo da historia atópase no proceso de gravación, no método mediante o cal tal asociación penetra nun cerebro en principio neutral.

Mesmo despois chegou a contrarréplica, se cadra aínda máis intempestiva cá declaración orixinal. Entón un decátase de algo de maior fondura estar a operar, algo que merece ser analizado lonxe da visceralidade. E o primeiro que lle chimpa á cabeza son as imaxes da vasca ultraespañolista a carón da Gloria Lago e os seus mariachis monolingüístas entre os que atopamos, por exemplo, a Alfonso Rueda e a Corina Porro, actual Conselleiro da Presidencia e anterior alcaldesa da cidade máis populosa do País. Compartirán Alfonso Rueda e Corina Porro a opinión da súa compañeira de manifestación? E fóra de Galicia, que cren: haberá moitos que compartan tal pensamento? De onde lles virá idea tan fatídica?

Se cadra, do propio goberno... Recordemos que é Núñez Feijóo quen goberna en Galicia tralo exercicio electoral soberano do pobo galego: Núñez Feijoo, o mesmo que impediu a promulgación dun Estatuto de primeiro nivel para Galicia, quen retirou o noso País do grupo de cabeza na configuración do Estado para postergalo no pelotón das Comunidades sen dereitos históricos nin vocación de autogoberno. E a carón de quen goberna este home? Pois duns conselleiros que, coma el, renegan abertamente, sen prexuízos, dos riscos diferenciais de Galicia e dos seus sinais de identidade. Ademais do mencionado, velaí Jesús Vázquez, Javier Guerra, Beatriz Mato, Roberto Varela... son galegos inda que non o pareza tendo en conta a súa acción de goberno. Actúan en contra da cultura galega, da lingua galega, da bandeira galega, ata da toponimia e antroponimia galegas... de todo canto supoña un factor de autoidentificación ó tempo que promoven pautas e códigos aliñantes con outras realidades que se queren seguir impoñendo como propias. Complexo? Asimilación? Autonegación? Trátase do goberno escollido polos galegos, cidadáns libres dispostos a apoiar unha e outra vez as propostas sometidas ós “superiores intereses da nación española”. Porque este goberno galego non foi ningún accidente senón, polo contrario, o herdeiro “natural” doutros gobernos galegos deseñados a partir dunha filosofía de submisión ás directrices do poder central.

Submisión que se estende a moitos outros niveis. Ei-la destrución do medio natural galego para o beneficio de compañías madrileñas, norueguesas, vascas ou catalanas. Ei-las empresas galegas que, tralo seu asentamento no mercado, terminan desprazando os seus centros de decisión ou produción cara a Madrid ou Barcelona. Velaí os membros galegos do goberno español actual, Elena Salgado, José Blanco, Francisco Caamaño, Antón Louro, liderando dende as esferas centralistas a operación para privar a Galicia dun poder financeiro autóctono... Seica o concepto “galego” ten, para moitos de nós, máis un contido romántico e folclórico e non tanto presente e real.

Sentimos carraxe cando nos ofenden ou desprezan dende fóra mais adoitamos manternos impasibles ante tantas aldraxes internas. Cabréanos, por exemplo, que IKEA non valore o coñecemento da lingua galega para os seus empregados na Coruña e si outros idiomas. Porén, admitimos sen resistencia que no último servizo municipal constituído, a “Casa del Agua”, ninguén sexa quen de prestar unha atención en galego; nin sequera os caixeiros automáticos do aparcadoiro, capaces de operar en castelán, inglés, francés, portugués e catalán. Así os mandaron e así os aceptamos. Non será que nos ignoran porque nosoutros mesmo nos ignoramos antes?

Saltemos de ámbito para lembrármo-lo trato ben preferente outorgado a UPyD nas últimas eleccións autonómicas polo xornal galego que goza do 50% de cota de mercado en Galicia, o cal lle deu cobertura de alternativa real sen ningún argumento fóra dunha manifesta “sintonía” natural. Non esquezamos tampouco que o principal editorialista dese xornal amosou a súa indisimulada simpatía polos preceptos defendidos por esta señora, desde a recuperación da política centralizadora ata a aniquilación dos riscos culturais propios pasando pola zuna contra todo nacionalismo non español; nin que o ínclito embaixador vaticano, alcalde “eterno” da segunda cidade de Galicia, declarou repetidamente a súa afinidade coa galegofóbica deputada euscalduna.

As súas declaracións representan unha probable paranoia digna de terapia e tratamento. E sen embargo, un escóitaas e pensa da dobre moeda que Galicia representa, a dobre faciana dun País en crise de identidade permanente. E a min, confésoo, unha desas metades non me gusta nadiña. Mira que se a muller leva algo de razón...

Manolo, falemos....

22/01/10
O día que fiquei ensimesmado
Artigo de Manolo Rivas hoxe no País:

Ten razón o conselleiro de Cultura. A cultura galega está "ensimesmada e acomplexada". Está pampa. Atónita. Eu diría que Galicia enteira está abraiada. Aloulada. Levítica. Como Santa Teresa, está en "ausencia". Non me estraña. De Galicia foron desaparecendo cousas até que desapareceu o nome. Iso é o que contan do spot oficial do Xacobeo. Que non hai Camiño, non hai Santiago, non hai Galicia. Lóxico que a xente ande ensimesmada, a tocarse, dispensando, as partes mesmas. Os órganos da existencia. De aí o atinado do lema existencialista dos valados publicitarios: "Agora é cando, Galicia é onde". De aí tamén a continua invocación do presidente á "maioría silenciosa". Despois de tanta deconstrución, os galegos andamos todos con cara de encrucillado e de sudoku pola rúa, a preguntar con acenos desacougados: "Onde é Galicia?". E a xente sae de ler os xornais nos bares como se estivese a profundar nas Faragullas filosóficas de Kierkegaard: "Cando é agora?".

Todo cadra. En poucos meses pasamos de ser unha nacionalidade histórica a ser unha cousa ignota. De ser un pobo plural e democrático, a estar sometidos ao inextricábel mando dunha "maioría silenciosa". De ter unha cultura, a ter unha fábrica de pedras contra o propio tellado. De ter un plan de normalización lingüística, a ter unha trapallada. Non me dirán que este caos non é un horizonte apaixonante. Anda a xente aborrecida pola vella e cínica Europa. Xa nada pode épater la bourgeoisie. É a burguesía máis podente a que escandaliza ao resto. En Galicia estamos a vivir unha aventura como a de Perdidos, pero fóra da pantalla. Por iso, o que fai un galego da xeira Feijóo antes de deitarse é ir onde o telescopio e percorrer os barrios das estrelas, as constelacións, o zodíaco, cun cosmopolitismo melancólico: "Onde é Galicia?".

O que supón un desafío para un xornalista é localizar a Maioría Silenciosa. É un personaxe principal na obra que actualmente se representa en Galicia, mais non a podemos ver no escenario. Levo días preguntando por ela, investigando, esculcando sen éxito. Sei da súa orixe. Deuse a coñecer durante un célebre speech de Richard Nixon, en 1969. Esa dona foi a desculpa que aquel presidente dos Estados Unidos utilizou para soster a súa política belicosa. Malia as protestas civís, malia os extremistas, dicían os voceiros presidenciais, temos o apoio de Maioría Silenciosa. Todos sabemos como acabou a guerra, e como acabou Dick.

A misteriosa dona desapareceu para rexurdir como unha vedete na España dos anos 70, pre e post franquista. A xente que protestaba na rúa contra a ditadura eran unha minoría rabuda. Quen sabía de verdade o camiño era a Maioría Silenciosa. Agora anda por Galicia. Teño de falar con Maioría Silenciosa! Caladiños, caladiños, atopo moitos, mais ningún sabe ou ningún quere levarme onde Maioría Silenciosa. Cóntanme que os admirados comentaristas Carlos Luís Rodríguez e Roberto Blanco Valdés conseguiron unha exclusiva con ela. Que sorte, que envexa, poder confraternizar con Maioría Silenciosa! Saber o que ela pensa, sen intermediarios. Mais un é teimoso, non quere ser menos, e á fin, consigo o encontro coa simpática axuda dos Trobeiros de Compostela (Luís Rial, Miguel Cancio e o Príncipe Galín, intérpretes en Youtube da xenial Y toooooooodo gracias a Feijóo, música de Palito Ortega). Velaí está Maioría Silenciosa, como unha señora meiga. Pero algo lle pasa. Está ollando abraiada para un mesmo punto, coa típica expresión estupefacta da Santa Compaña.
-Are you the Silent Majority?, pregunto por se acaso.
-Yes, neno, yes -responde con tristura e en voz baixiña, a fitar algo no lugar borroso-. Viches o que fixo Feijóo?
-E que fixo?
-Tiña case todo a favor. Pero sentiu a atracción do baleiro. Tirouse e...caeu fóra. Mira que é triste tirarse ao baleiro e caer fóra del.
Non esperaba encontrarme cunha Maioría Silenciosa tan filosófica, cavilosa e razoábel. Cando este Goberno invoca a Maioría Silenciosa semella que fala dunha gran fera oculta que come e remoe as follas do censo electoral. Sempre me deu que pensar o que José Ortega y Gasset escribiu verbo de Galicia en La España invertebrada: "No he comprendido nunca por qué preocupa el nacionalismo afirmativo de Cataluña y Vasconia, y, en cambio, no causa pavor el nihilismo nacional de Galicia". Aquí moitos dan por feito que o perigo son os nacionalistas. Mesmo algúns teñen o feo costume de chamarte "nacionalista" sen preguntar se o es, como ese demachiño que leva no móbil o conselleiro Rueda. O seu rudo discurso ten unha raíz autoritaria, o reducir todo ao esquema de Carl Schmitt: ou amigo ou inimigo. Se queres protexer o galego e que es nacionalista, e se es nacionalista es un extremista. Que tiña en común o mar de xente que onte encheu a praza do Obradoiro, o corazón simbólico de Galicia? Non unha ideoloxía, non un carné. Alí estaba a Galicia afirmativa fronte a un Goberno nihilista.
Porque esa é a curiosa conclusión á que chegamos hoxe lendo o que en 1921 dicía Ortega é un século despois o que temos en Galicia non é un pobo nihilista senón un Goberno con esa tendencia ao baleiro. Un Goberno que non procura grandes entendementos da intelixencia, senón que fai estourar as confianzas básicas existentes. Non me estraña nada que o país, a cultura, e até a natureza, todo fique ensimesmado e acomplexado. Velaí un pobo tranquilo encirrado por un Goberno nihilista.
Malia todo, a miña esperanza está na ensimesmada cultura.
Informan que grande parte das montaxes futuras do Centro Dramático Galego serán obras de mimo. De primeiras, trátase dunha opción de grande coherencia. Mesmo sen sabelo, e á marxe do valor estético, a escolla do mimo ten un sentido histórico, estratéxico e mesmo lingüístico. Así, como na broma dos terzos infindos, temos un terzo de galego, un terzo de castelán, un terzo de inglés e un terzo de silencio... Mais, en arte, a linguaxe do silencio non é o da "maioría silenciosa". Samuel Beckett dicía que a súa verdadeira procura era esa linguaxe do silencio. E as pausas silenciosas de Harold Pinter son demoledoras. Se Galicia se converte nunha potencia artística en mimo, se fai arte do silencio, asistiremos a un sublime e ensimesmado corte de mangas.

A lexitimidade, velaí a clave

Volvo despois de moito tempo, pero volvo a medias, xa que o que ides ler a continuación é un artigo de Marcelino Fernández Mallo, en Vieiros. Non é a primeira vez que o cito, xa que me parece moi acertado:

"Mesmo nos libros mediocres, un pode atopar ideas brillantes. Este é o caso de "A deleiba do mundo", do libanés Amin Maalouf , un ensaio disperso e superficial que, sen embargo, inclúe unha suxestiva reflexión sobre a "lexitimidade" como clave explicativa de moitos fenómenos políticos. A súa aplicación a Galicia resulta inmediata.



Maalouf recorre ó concepto de lexitimidade para comparar dous líderes exipcios: Gamal Abdel Nasser e Anwar el-Sadat. Segundo o escritor, o primeiro foi un líder despótico e errático mentres o segundo actuou como gobernante xuizoso e pragmático, malia o cal Nasser gozou dunha enorme popularidade fronte ó desprezo que houbo sufrir el-Sadat. A explicación, na lexitimidade acadada por cada un deles.

Consonte ó devandito ensaio, a lexitimidade constrúese a partir dun logro ou dunha traxectoria histórica e mediante a comuñón capilar entre político e pobo, factores ós que se haberá engadir a bretemosa condición do carisma. Coido que aplicando esta sinxela receita, pódense comprender moitas das insólitas circunstancias da política galega actual.

Como é posible, por exemplo, que unha organización como o Partido Popular estea gobernando Galicia despois de ter afundido durante décadas unha boa parte dos seus activos e valores principais? De onde lle vén ese maioritario apoio popular tan inxustificado á vista das súa funesta pegada como partido gobernante? Vexamos: a historia de Galicia propiciou unha asimilación entre partido popular e exercicio de poder que hoxe perdura. Esta sorte de equivalencia pódese resumir nunha frase que lle escoitei a unha curmá (nada parva, por certo) hai uns meses: “gustar, non me gusta moito o que fan, pero a min educáronme para votalos e así fago sempre aínda sen saber moi ben por que.”

O segundo factor é manexado polo PP con especial mestría. A comuñón que solicita Maalouf entre gobernante e pobo artéllase a través dunha rede instruída, coidada e alimentada con dedicación exemplar. Queda o carisma, que no partido popular en Galicia se constrúe a partir das adhesións inquebrantables e as posturas monolíticas; teñen claro que co éxito do líder chega o progreso para todos eles. Sumados os tres elementos, enténdese, trasladada ó PP, esa máxima priísta recordada nun artigo recente de Manuel Barreiro: “O poder gáñase, non para facer cousas, senón para non perdelo... Un goberno non produce nada, agás antigüidade.”

Conscientes desa “lexitimidade popular”, o partido gobernante emprende en Galicia unha cruzada arteira e inmoral para tornar a condición esencial de “ser galego” na instrumental de “residente en Galicia”. Extírpase calquera risco de galeguidade, suprímese toda pretensión de identidade, erradécase a idea de Galicia como País con obxectivos e anceios propios para someter a nosa existencia e, xa que logo, o noso futuro, ó ente homoxéneo, disciplinado e xacobino da España monótona e indistinguible. Este goberno non só actúa contra os mesmos piares de Galicia senón tamén contra a ética, a decencia e a vergonza. Isto, paradoxalmente, ó abeiro da súa lexitimidade secular.

O caso do PSOE presenta matices importantes a subliñar. Tiñan doado acadar ese obxectivo de lexitimidade a partir da idea prestixiada do Socialismo, con maiúscula, e máis da traxectoria dun partido histórico que protagonizou, mesmo con sombras, fenómenos e acontecementos de sonora transcendencia. Contan, así mesmo, cunha organización eficiente a nivel estatal da cal se beneficia a “delegación” galega e dunha cobertura dos medios razoable. E sen embargo, abondou coa blindaxe dun coche oficial e cunhas facturas pantasma para rachar o que debería ter sido a súa etapa de gloria en Galicia. Fállalles a terceira pata, o bretemoso carisma. Basta con repasar a relación de líderes do PSdeG para descubrir tres eivas insuperables: o baixo perfil das súas primeiras espadas, a falta de cohesión interna e a súa dependencia respecto dos postulados de Ferraz. Aí perden tódalas súas opcións de lexitimidade en Galicia.

Onde as carencias se tornan muros infranqueables é no nacionalismo galego, o cal suspende de xeito categórico o contraste dos tres factores. A herdanza instalada na conciencia do votante recolle o fracaso do galeguismo centrista e socialdemócrata e a supervivencia do marxismo independentista. Quéirase ou non, sexa unha imaxe fiel ou deturpada, guste moito ou pouco, esta vén sendo a imaxe maioritaria que navega polos ríos diversos da sociedade galega. Eis a apelación das forzas estatais ó suposto extremismo do nacionalismo galego cada vez que o BNG amosa unha contradición ou unha inconveniencia nas posicións conservadoras ou, incluso, socialistas.

Se a traxectoria histórica supón unha pexa contra o porvir do nacionalismo galego, para que falar da precaria capilaridade entre esta opción política e a cidadanía? Nada se fixo nin nada se fai hoxe en día para trasladar os postulados do BNG ós distintos entes e instancias sociais, que amosan, en xeral, un descoñecemento supino respecto da programación política actual da organización. Por último, o chamado carisma foi, no tempo de Beiras, un valioso patrimonio botado a perder. Emprendeuse un bo exercicio con Quintana, novamente desprezado. O presente, mellor nin amentalo. E así é como o BNG amosa un futuro desalentador xusto cando se dan no País as condicións propicias para o seu desenvolvmento. Namentres non consigan amañar a situación ate aquí descrita, poderían aforrar calquera proposta ante a sociedade. Faltaralles a imprescindible “lexitimidade popular”. "